Pięknie jest umieć wybaczać...nie każdy umie, nie każdy do tego dojrzał, nie wszystko można wybaczyć.
Błądzić jest rzeczą ludzką? Jak trudno jest być człowiekiem...
Zwłaszcza gdy winni jesteśmy my sami....
Takie mam dzisiaj myśli, zupełnie od noworocznego zapału odbiegające! Jak trudno jest wybaczyć samej sobie, gdy się innych skrzywdziło? Dlaczego ja nigdy o tym wcześniej nie pomyślałam? Zwłaszcza gdy błędy swoje czyniłam....Może nie specjalnie, ale zaniechanie to też przestępstwo, to też wina...Zaniechanie od myślenia, od przewidywania! Zapomniałam , że nie mam wyłączności na szczęście, że po latach grubych przychodzą chude, że ja to już nie tylko ja!
Jak sobie pościelesz, tak się wyśpisz? Zastanowiliście się kiedyś nad sensem tego powiedzenia? Przecież to często matki nam ścielą, żony ,mężowie....Nie każdy jest kowalem swojego losu! Czasami w rozpalonej od marzeń i pomysłów kuźni innych losy tworzymy...A potem? Już nie można powiedzieć, że to przez ludzką złośliwość, przez niesprzyjające warunki, przez rząd, Kościół, Boga!
Trzeba uderzyć się w piersi! Choć nie wolno paść na kolana....bo dna można dotknąć, ale nie wolno się tam rozgościć!
Tylko w głowie krzyk okropny.....Jest mi źle! Krzyczeć mi się chcę! Nie lubię siebie!!!!!!!!!!!!!!!
Moja dusza mogłaby dzisiaj z Chylińską z czasów ONA konkurować....;(
Gdy znamy swoje winy, to nawet pożalić się nie możemy...ani wspaniałomyślnie wybaczyć!
Mój mąż parwdopodobnie nie pożegna się z Ojcem, bo ja kiedyś sobie naszą świetlaną przyszłość w złych kolorach wymyśliłam....Nie wszystkie swoje błędy można naprawić, czasami jest za późno...
Pozostaje nauczyć się żyć z tą winą...i lekcje przyjąć z pokorą!
